บทที่ 60: เฉินเวิ่นเทียนกลับสู่แดนวิญญาณ อวิ๋นเฉินเลื่อนสู่ระดับแก่นทองคำ

บทที่ 60: เฉินเวิ่นเทียนกลับสู่แดนวิญญาณ อวิ๋นเฉินเลื่อนสู่ระดับแก่นทองคำ

หลินเสวียนเต้ามองเฉินเวิ่นเทียนผู้เปี่ยมด้วยกลิ่นอายเหนือสามัญเบื้องหน้า ใจพลันอัดอั้นจนแทบหายใจไม่ออก ปลายจมูกแสบร้อนเล็กน้อย เขาฝืนกดความอาลัยอาวรณ์ไว้ในใจ ก่อนเอ่ยถามเสียงแผ่วว่า “ท่านปู่เฉิน ท่านกำลังจะไปแล้วหรือ?”

เฉินเวิ่นเทียนมองเห็นความเศร้าสลดที่ปิดไม่มิดในดวงตาของเด็กหนุ่ม หัวใจพลันสั่นไหว เขาค่อยๆ พยักหน้า น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าหนักแน่นจนไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

“การผ่านทัณฑ์สวรรค์ในวัฏสงสารครั้งนี้ทำให้ตัวตนแท้จริงของข้าตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว จิตวิญญาณแท้ไม่ควรอยู่ในแดนมนุษย์นานเกินไป”

“ข้าจากสำนักเซียนเทียนเหยี่ยนในแดนวิญญาณมานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาต้องกลับไปคืนสู่ตำแหน่งและหลอมรวมกับร่างมรรคาเสียที”

สิ้นเสียง เฉินเวิ่นเทียนยกมือโบกเบาๆ

พลังจิตวิญญาณอันกว้างใหญ่และอ่อนโยนพลันแผ่ขยายออก ปกคลุมแหวนเก็บของสีดำสนิทในมือของหลินเสวียนเต้าในพริบตา

หึ่ง——!