บทที่ 27: ชายชรามอมแมม เนตรลี้ลับ

บทที่ 27: ชายชรามอมแมม เนตรลี้ลับ

หลังกล่าวอำลาอาจารย์ตานเฉินจื่อแล้ว หลินเสวียนเต้าก็หมุนกายก้าวออกจากตำหนักโอสถอันสง่างามและเคร่งขรึม

บัดนี้เมื่อมีพลังบำเพ็ญในขอบเขตแดนสร้างรากฐานติดกาย สภาวะจิตของเขาย่อมแตกต่างจากแต่ก่อนโดยสิ้นเชิง

หลินเสวียนเต้าไม่อาลัยต่อทิวทัศน์อันเงียบสงบของสำนักอีกต่อไป เขาทะยานขึ้นเหินกลางอากาศ บินตรงตามเส้นทางผ่านประตูภูเขาออกจากสำนักกระบี่เหยี่ยนเทียนซึ่งตั้งตระหง่านท่ามกลางขุนเขา

สายลมภูเขาอันเย็นเยียบพัดปะทะใบหน้า ทัศนียภาพระหว่างฟ้าดินพลันเปิดกว้างขึ้น

ภายในใจของหลินเสวียนเต้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

เขาเข้าสำนักบำเพ็ญมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว และเอาแต่เก็บตัวบำเพ็ญอย่างยากลำบากอยู่ภายในสำนัก ไม่เคยย่างกรายออกสู่โลกภายนอกเลย บัดนี้ในที่สุดก็ได้ออกจากสำนัก ไปเห็นโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนที่แท้จริงด้วยตาตนเอง!