ตอนที่ 16 ลูกจ้างชั่วคราวไม่คิดเงิน

“ท่าน ข้าคิดว่าเหลิ่งเหมยฆ่าตัวตาย” เซี่ยชุนเสี่ยวกล่าว “ประตูหน้าต่างในสถานที่เกิดเหตุยังสมบูรณ์ดี ทหารยามทั้งสี่นายถูกสอบถามแยกกันแล้วก็ไม่พบสิ่งน่าสงสัย บนตัวผู้ตายไม่มีร่องรอยการดิ้นรน บนกรรไกรซึ่งเป็นอาวุธสังหารมีเพียงลายนิ้วมือของผู้ตายเอง ส่วนผ้าเช็ดหน้าที่ถูกยัดไว้ในปากก็มีเพียงร่องรอยของผู้ตายคนเดียว”

เรื่องรอยเท้าที่สับสนวุ่นวายนั้นยากจะกล่าว แต่บนเตียงในสถานที่เกิดเหตุและบนร่างของผู้ตาย ล้วนมีเพียงร่องรอยที่นางทิ้งไว้เอง

ในช่วงเวลาที่ผู้ตายเกิดความตาย ไม่มีบุคคลที่สองเข้าไปในห้องนี้

แม้แต่หญิงรับใช้ตัวน้อยในหอร้อยบุปผาก็ไม่มี