กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 419 สุนัขพึ่งบารมีคน
ป่าดึกดำบรรพ์ย่อมมีทัศนียภาพอันบ้าคลั่งป่าเถื่อน หลิวหยางเพิ่งก้าวเท้าเข้าสู่ผืนป่าก็รู้สึกว่าท้องฟ้าทั้งมวลพลันมืดมิดลง รอบด้านเต็มไปด้วยต้นไม้สูงเสียดฟ้า ต้นไม้บางต้นเพื่อแย่งชิงสารอาหารให้มากขึ้นถึงกับงอกรากไม้ขนาดใหญ่เท่าหนึ่งคนโอบนับสิบราก รากเหล่านั้นพันเกี่ยวกันจนเกิดเป็นมิติอาณาเขตรัศมีกว่าสิบเมตร พรากความหวังในการมีชีวิตรอดของต้นไม้ต้นอื่น ๆ โดยรอบไปอย่างสิ้นเชิง
ดูแล้วละม้ายคล้ายกับอสูรพฤกษาที่ปรากฏในนิยายและละครโทรทัศน์ แม้หลิวหยางจะไม่หวาดกลัว แต่ก็ไม่อยากเดินลอดผ่านซอกหลืบของรากไม้เหล่านี้ หากมีสิ่งมีชีวิตมีพิษอันตรายอาศัยอยู่ด้านใน เขาคงไม่อาจหลบหนีได้ทันท่วงที