บทที่ 310 ให้ความจริงเป็นตัวพูด

บทที่ 310 ให้ความจริงเป็นตัวพูด

หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

สวี่เวยเอ๋อร์สวมชุดอยู่บ้าน พิงแนบชิดอยู่ในอ้อมอกของเยี่ยหนิง

ปลายนิ้วคีบปอยผมขึ้นมาเส้นหนึ่ง แล้วเขี่ยปัดปลายคางของเยี่ยหนิงเบาๆ

ในจังหวะที่เยี่ยหนิงกำลังหนังตาเริ่มหย่อน ความง่วงงุนเข้าจู่โจม

ก็เห็นอวี๋ชิวสวมชุดกระชับสัดส่วนกับกระโปรงสั้น สะพายกระเป๋าถือทรงสี่เหลี่ยมใบเล็กไว้บนไหล่

แต่งตัวสวยสะพรั่งเดินออกมาจากห้องนอน

พอมาถึงห้องนั่งเล่น เธอก็กวาดสายตามองคนทั้งสองที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยรอยยิ้มตาหยี

“แม่จะออกไปข้างนอกแล้วนะ ถ้าพวกเธอจะออกไปข้างนอกก็อย่าลืมล็อคประตูด้วยล่ะ”

จนกระทั่งเสียงประตูปิดลง เยี่ยหนิงถึงได้เอ่ยถามด้วยความสงสัย “คุณน้าจะไปไหนเหรอครับ”