บทที่ 278 เล่นเกม

บทที่ 278 เล่นเกม

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

สายลมเย็นพัดโชยแผ่วเบา ใบไม้เสียดสีส่งเสียงซ่า

เมื่อผลักประตูห้องออกไป มองดูต้นไม้เขียวชอุ่มและดอกไม้หลากสีสันในลานเรือน เยี่ยหนิงก็รู้สึกอารมณ์ดียิ่งนัก

เขาหันกลับไปมอง เห็นโม่เฉี่ยนเฉี่ยนยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนอนหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข เยี่ยหนิงจึงไม่ตัดใจปลุกเธอจากฝันหวาน

เมื่อคืนหลังจากอาบน้ำเสร็จ ทั้งสองคนก็เล่นเกมยิงปืนยอดฮิตในตลาดด้วยกัน

เพียงแต่ฝีมือของเยี่ยหนิงนั้นไก่กาเกินไป มักจะโดนฝ่ายศัตรูยิงเฮดช็อตจนล้มคว่ำอยู่เรื่อย

ยังดีที่มีเซียนเกมตัวท็อปอย่างโม่เฉี่ยนเฉี่ยนอยู่ด้วย

ทุกครั้งที่เยี่ยหนิงถูกยิงล้ม เธอจึงสามารถช่วยชุบชีวิตเขาขึ้นมาได้เสมอ

ที่เขาว่ากันว่าช่วยดึงสักครั้งคือมิตรภาพ แต่คอยช่วยชุบให้หลายๆ ครั้งนั่นแหละคือความรัก!