บทที่ 249 ลอบจู่โจมยามวิกาล

บทที่ 249 ลอบจู่โจมยามวิกาล

กลางดึก ในยามที่เยี่ยหนิงกำลังสะลึมสะลือเคลิ้มหลับ ก็พลันสะดุ้งตื่นด้วยเสียงผลักประตูแผ่วเบา

"ใครน่ะ?"

สิ้นเสียงถาม ร่างนุ่มนิ่มอันอบอุ่นเย้ายวนก็เบียดมุดเข้ามาในอ้อมอก

สูดหายใจเข้าลึกสองครา กลิ่นหอมหวานนุ่มละมุนดั่งกลิ่นน้ำนมก็โชยแตะจมูก

"เฉี่ยนเฉี่ยน?"

โม่เฉี่ยนเฉี่ยนโอบคล้องคอของเยี่ยหนิงไว้ ยิ้มอย่างเขินอาย แล้วประทับจูบเบาๆ ลงบนริมฝีปากของเยี่ยหนิงอย่างรวดเร็ว

ผ่านแสงจันทร์อันเลือนราง มองเห็นประกายน้ำใสระยิบระยับในดวงตาสีดำขลับคู่นั้นของเธอได้รางๆ

"ถือโอกาสที่อีลั่วมีธุระกลับบ้าน แอบย่องมามุดผ้าห่มพี่เหรอ?" เยี่ยหนิงเอ่ยหยอก น้ำเสียงแฝงความล้อเลียนอยู่บ้าง