บทที่ 246 ฉีกหน้า

บทที่ 246 ฉีกหน้า

อวี๋เซิ่งหลงยกยิ้มขึ้นที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว

เมื่อครู่ตอนที่เล่ออู๋เต้าทำตัวประจบสอพลอยอมค้อมหัวต่อหน้าวิล ดอว์สัน เขาก็รู้สึกเดือดดาลจนไฟลุกโชนอยู่ในอก

ในฐานะลูกหลานชาวเหยียนหวง มาจากดินแดนแห่งมารยาท การต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองอย่างอบอุ่นถือเป็นเรื่องที่ควรกระทำ

แต่การที่แกกระตือรือร้นจะไปเป็นหมาให้คนอื่นมันหมายความว่ายังไงกัน?

หรือว่าคนอเมริกันจะสูงส่งเหนือกว่ามาแต่กำเนิดจริงๆ? เกิดมาก็อยู่สูงกว่าแกขั้นหนึ่งแล้วงั้นเหรอ?

ทว่าตอนนี้ ท่าทีของวิล ดอว์สัน เมื่ออยู่ต่อหน้าเยี่ยหนิง

เรียกได้ว่าสถานการณ์พลิกกลับตาลปัตร

ทำให้อวี๋เซิ่งหลงที่ได้รับการอบรมบ่มเพาะแบบเลือดรักชาติมาตั้งแต่เด็กอดพยักหน้าไม่ได้

มันต้องแบบนี้สิ