บทที่ 237 ที่มา

บทที่ 237 ที่มา

"เสี่ยวกั่ว เอาของมาให้พี่ดูหน่อยสิ" ไป๋อีลั่วแบมือออก

หลังจากรับปลาหลี่หยกแกะสลักมาแล้ว ไป๋อีลั่วก็พลิกหมุนดูไปมาอย่างละเอียดอยู่นาน

จากนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ส่งปลาหลี่หยกแกะสลักคืนให้เยี่ยเสี่ยวกั่วพลางเอ่ย "นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะดวงดีขนาดนี้ มาถึงก็คว้าของหลุดชิ้นโตได้เลย"

"ของหลุดเหรอคะ หนูเนี่ยนะ" เยี่ยเสี่ยวกั่วชี้ตัวเองพลางเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ฟังจากน้ำเสียงของพี่อีลั่วแล้ว หยกแกะสลักรูปปลาหลี่ตัวนี้ยังมีที่มาที่ไปอะไรอีกอย่างนั้นเหรอ

เยี่ยเสี่ยวกั่วรีบซักถามต่อทันที "พี่อีลั่ว พี่ดูของเก่าเป็นด้วยเหรอคะ"

ไม่ใช่แค่เยี่ยเสี่ยวกั่วที่สงสัย เยี่ยหนิงที่อยู่ด้านข้างก็ส่งสายตาเคลือบแคลงไปทางไป๋อีลั่วเช่นกัน

เขารู้ว่าไป๋อีลั่วมีฝีมือวาดภาพเก่งกาจมาก แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าผู้หญิงคนนี้จะดูของเก่าโบราณเป็นด้วย