บทที่ 191 กลับจิ้งสุ่ยวาน

บทที่ 191 กลับจิ้งสุ่ยวาน

หลังจากออกจากหมู่บ้านจัดสรรของโม่ชิงชิง รถก็แล่นอย่างราบรื่นตลอดทางจนมาถึงโรงแรมจินหยาง

"ให้ผมอุ้มเธอขึ้นไปดีกว่าไหม" เยี่ยหนิงก้าวลงจากที่นั่งข้างคนขับแล้วเปิดประตูเบาะหลัง

โม่ชิงชิงได้ยินดังนั้นจึงชักมือที่กำลังจะอุ้มโม่อวี่ซินกลับพลางพยักหน้า "ค่ะ"

พออุ้มโม่อวี่ซินขึ้นมา ร่างเล็กๆ ของเธอก็สั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง สีหน้าฉายแววเจ็บปวดทรมาน

คนยังไม่ทันได้สติ แต่เสียงร้องไห้ก็ทำลายความเงียบงันขึ้นมาก่อน

"ฮือๆๆ... แม่จ๋า... พ่อจ๋า... ฮือๆๆ..."

เธอยังไม่ลืมตา แต่น้ำตากลับทะลักรินออกจากเบ้าตาไม่หยุด

เสียงร้องไห้ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้ทุกคนในที่นั้นต่างส่งสายตาเวทนาสงสาร

เธอยังเด็กขนาดนี้ก็ต้องมาสูญเสียทั้งพ่อและแม่ ช่างน่าสงสารจับใจจริงๆ