บทที่ 167 ชิงชิงคือใคร

บทที่ 167 ชิงชิงคือใคร

หลังจากวางสาย เยี่ยหนิงก็ถืออุปกรณ์วาดภาพไว้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งจูงไป๋อีลั่ว ทั้งสองพากันเดินมาถึงริมแม่น้ำ

ไป๋อีลั่วสวมชุดกระโปรงเรียบๆ สีขาว กระโปรงเข้ารูปเน้นให้เห็นทรวดทรงอันอ่อนช้อยงดงาม

โดยเฉพาะเอวคอดกิ่วที่บอบบางดั่งสายลมพัดกิ่งหลิว ช่างดูน่าทะนุถนอมจนโอบกอดได้ด้วยมือเดียว

ผิวขาวผุดผ่องยามต้องแสงตะวัน ดูราวกับเกล็ดน้ำค้างแข็งสีเงินที่ขาวกระจ่างจนสะท้อนแสง

เมื่อรวมกับใบหน้างดงามหมดจดไร้การแต่งแต้ม และเส้นผมดำขลับที่ปล่อยสยายอย่างสบายๆ

จะบอกว่าเธอคือนางฟ้าที่จุติลงมาจากสรวงสวรรค์ชั้นเก้าก็คงไม่เกินจริงไปนัก

นวลผ่องดั่งแสงจันทร์ เย็นชา เงียบสงบ สง่างามหมดจด

เพียงแค่เธอยืนอยู่ตรงนั้น ก็กลายเป็นทิวทัศน์ที่งดงามสะดุดตาที่สุดแล้ว