บทที่ 163 กลับสู่เจียงเฉิง

บทที่ 163 กลับสู่เจียงเฉิง

เมื่อกลับมาถึงเจียงเฉิง เยี่ยหนิงก็รู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน

ตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้ เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว เขาก็ใช้ชีวิตอยู่ที่เจียงเฉิงมานานถึงเจ็ดปีแล้ว

สำหรับเขาแล้ว เจียงเฉิงเปรียบเสมือนบ้านเกิดแห่งที่สองจริงๆ

เนื่องจากสวี่เวยเอ๋อร์ต้องพามู่ปิงเหยียนไปที่บ้านของเธอ และเมื่อคิดว่าหากมีเขาอยู่ด้วยมู่ปิงเหยียนอาจจะรู้สึกอึดอัด เยี่ยหนิงจึงมองส่งทั้งสองคนขึ้นรถไป ก่อนจะเรียกแท็กซี่ออกจากสนามบินเพียงลำพัง

ใกล้เที่ยงแล้ว เยี่ยหนิงนั่งรถมาที่ตลาดต้นไม้และสัตว์เลี้ยงเพื่อซื้อช่อดอกกุหลาบ จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังอันซิ่นเภสัชกรรม

"ท่านประธานเยี่ย มาแล้วเหรอครับ"

"สวัสดีครับท่านประธานเยี่ย!"

ทันทีที่เยี่ยหนิงก้าวเข้ามาในล็อบบี้ชั้นหนึ่งของบริษัท พนักงานต่างพากันเข้ามาทักทาย