บทที่ 151 ยอมรับชะตากรรม

บทที่ 151 ยอมรับชะตากรรม

ในคืนนั้น ยามดึกสงัด

แตกต่างจากเยี่ยหนิงที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในแดนพิศวาสอันแสนหวานชื่น

ณ บริเวณชายแดนระหว่างหยุนเสิ่งกับเมียนมา หลินซวินที่กระวนกระวายใจมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ได้รับสายโทรศัพท์ที่โทรมาจากอเมริกา

เพื่อทำงานให้เถาจินไหล เขาจึงส่งลูกเมียไปต่างประเทศล่วงหน้า เมื่อเห็นเบอร์ที่คุ้นเคย ในใจจึงค่อยสงบลงบ้างเล็กน้อย

"ฮัลโหล? คุณคะ ฉันกับลูกสาวถึงซานฟรานซิสโกแล้วนะ คุณจะมาเมื่อไหร่เหรอ?"

ปลายสายมีเสียงอันคุ้นเคยของภรรยาดังแว่วมา และยังมีเสียงของลูกสาวแทรกมาเป็นระยะ

ทว่าภรรยาของหลินซวินย่อมมองไม่เห็นว่า หลินซวินทางฝั่งนี้หลังจากได้ยินเธอพูดจบ สีหน้าก็พลันซีดเผือดลงในพริบตา

เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วผุดพรายไหลรินราวกับสายฝน มือข้างที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกไม่หยุด