บทที่ 140 ประกายความคิดวาบผ่าน

บทที่ 140 ประกายความคิดวาบผ่าน

อู๋เฟิ่งเจียวมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ โทสะในใจพลุ่งพล่านอย่างถึงที่สุด พร้อมกับความรู้สึกอัปยศอดสูที่ผุดขึ้นมาในอก

ถ้าไม่ได้โดนลูกถีบนั้นของเหลียงควน เธอคงคิดว่าหูตัวเองมีปัญหาไปแล้ว

ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเหลียงควน เธอก็ตระหนักได้อย่างแจ่มชัดว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

เยี่ยหนิงกล้าเหยียดหยามเธอเหมือนหมาตัวหนึ่งจริงๆ

ถึงขั้นไม่ต้องลงมือเอง แค่ให้หัวหน้าหน่วยรปภ.กระจอกๆ คนหนึ่งมาเหยียบย่ำเธอให้จมดิน

ด้วยความที่อยู่อย่างสุขสบายและมีหน้ามีตามานานหลายปี อู๋เฟิ่งเจียวย่อมไม่ยอมทนรับการดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้

เธอจึงใช้ผลประโยชน์เข้าล่อ "แกเป็นหัวหน้าหน่วยรปภ.ใช่ไหม อยากเป็นผู้จัดการแผนกรักษาความปลอดภัยหรือเปล่า"

อู๋เฟิ่งเจียวเพิ่งอ้าปาก เหลียงควนก็รู้ทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร