บทที่ 122 เถาเสียนมาเยือนถึงที่

บทที่ 122 เถาเสียนมาเยือนถึงที่

เยี่ยหนิงยืนมองลงมาจากที่สูง ฟังคำพูดของเถาเสียนแล้วรู้สึกขบขันอยู่บ้าง

เขาตอบกลับด้วยสีหน้าเย็นชา "พูดจบหรือยัง? ถ้าพูดจบแล้วนายก็ไปได้แล้ว"

"นายหมายความว่ายังไง?"

ตั้งแต่จำความได้ มีใครบ้างที่กล้ามาทำตัวเหนือกว่าต่อหน้าเถาเสียน?

แม้แต่จะขึ้นเสียงพูดกับเขายังไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำ

เพราะเขาคือทายาทเพียงคนเดียวของเถาซื่อกรุ๊ป เป็นลูกชายของเถาจินไหล!

คนอื่นเวลาอยู่ต่อหน้าเขา ล้วนแต่ต้องคอยพะเน้าพะนอและนอบน้อมเคารพยำเกรงมาโดยตลอด

ในตอนนี้ กลับมีไอ้เด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเขาคนหนึ่ง ทั้งที่เขายอมเอ่ยปากขอโทษก่อนแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ไว้หน้าเขาเช่นนี้ ย่อมทำให้เขาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ