บทที่ 118 คริติคอลอย่างบ้าคลั่ง

บทที่ 118 คริติคอลอย่างบ้าคลั่ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

มัวตู ชั้นบนสุดของตึกเทียนเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์

เพล้ง!

ถ้วยชาแตกกระจายเกลื่อนพื้น แม้แต่กระถางต้นไม้เซรามิกตรงมุมห้องก็ยังถูกฟาดจนบิ่นไปมุมหนึ่ง

"ไอ้เศษสวะ จัดการสตรีมเมอร์สาวตัวเล็กๆ แค่คนเดียวยังทำไม่ได้ จะเก็บแกไว้ทำประโยชน์อะไร!?"

เถาเสียนสีหน้ามืดมน คิ้วขมวดมุ่นจนโหนกคิ้วปูดโปน

ตรงหน้าโต๊ะไม้พะยูงยาวสองเมตร เหลยเหนียนอวิ้นยืนตัวงอตัวสั่นงันงกอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าเอ่ยปากโต้แย้งแม้แต่คำเดียว

ได้แต่ก้มหน้าทนรับการด่าทอราวกับพายุฝนฟ้าคะนองของเจ้านายอย่างเถาเสียน

โดยเฉพาะรอยฝ่ามือใหม่ๆ สองรอยที่ทับซ้อนอยู่บนแก้มบวมเป่งที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ยิ่งทำให้ดูน่าขันอย่างยิ่ง