บทที่ 116 จุดจบ

บทที่ 116 จุดจบ

ท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้อง สวี่เวยเอ๋อร์ก้าวเดินอย่างแผ่วเบาและคล่องแคล่วขึ้นสู่เวทีรับรางวัล

เดิมทีเธอก็เป็นหญิงงามโดยกำเนิดอยู่แล้ว

ภายใต้แสงสปอตไลต์ ในยามนี้สวี่เวยเอ๋อร์ยิ่งเปล่งประกายเจิดจรัสอย่างถึงที่สุด

ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด งดงามจนมิอาจละสายตา

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีและสายตาอันอิจฉา สวี่เวยเอ๋อร์ประคองถ้วยรางวัลด้วยสองมือ สายตาจับจ้องไปยังเยี่ยหนิงที่อยู่ใต้เวที

เกียรติยศทั้งหมดและเสียงปรบมือทุกระลอก ล้วนเป็นสิ่งที่เยี่ยหนิงมอบให้แก่เธอ

เยี่ยหนิงนั่งอยู่ใต้เวที มองดูเงาร่างอันงดงามที่รายล้อมไปด้วยผู้คนประดุจดาวล้อมเดือน พลางปรบมือแสดงความยินดีให้เธอ

แววตาเต็มไปด้วยความยินดีและความทะนุถนอมรักใคร่

ในเวลานี้ ในดวงตาของทั้งสองมีเพียงกันและกันเท่านั้น