บทที่ 91 เยี่ยหนิง ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน

บทที่ 91 เยี่ยหนิง ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน

แน่นอนว่าผ่านไปไม่ถึงสิบวินาที แม่เยี่ยก็เปิดประตูห้องออกมาอีกรอบ

"แหะๆ แม่ครับ" เยี่ยหนิงยิ้มแหย ประจบประแจงเต็มที่

แม่เยี่ยปรายตามองค้อนเขา "ทำเป็นยิ้มหน้าทะเล้น น่ารำคาญจริง"

พูดจบ ก็ทิ้งแผ่นหลังอันแสนเท่ไว้ให้เยี่ยหนิงดูต่างหน้า

พอก้มหน้าลงเห็นรองเท้าแตะใส่ในบ้านสำหรับผู้ชายคู่ใหม่เอี่ยมบนพื้น ในใจของเยี่ยหนิงก็พลันอบอุ่นขึ้นมา

แม้ภายนอกแม่เยี่ยจะทำเป็นรังเกียจเขา แต่การดูแลเอาใจใส่ลูกชายแท้ๆ คนนี้เรียกได้ว่าพิถีพิถันใส่ใจทุกรายละเอียด

พอเยี่ยหนิงเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ก็ได้ยินเสียงแม่เยี่ยดังขึ้น

"ฉันต้มเกี๊ยวให้กินหน่อย เอาไหม"