บทที่ 57 แม่ยายมองลูกเขย

บทที่ 57 แม่ยายมองลูกเขย

กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยออกมาจากร่างของสวี่เวยเอ๋อร์ ทำให้เยี่ยหนิงหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น

"คิดถึงผมไหม" เยี่ยหนิงเอาคางเกยเรือนผมนุ่มสลวยของสวี่เวยเอ๋อร์เบาๆ

"อื้อ คิดถึงสิ"

สวี่เวยเอ๋อร์หลับตาแน่น พลางซุกหน้าลงกับอกของเยี่ยหนิง

มีเพียงเวลาที่อยู่กับผู้ชายคนนี้เท่านั้นที่เธอจะยอมปลดความระแวดระวังทั้งหมดลง และพร้อมมอบสิ่งสวยงามทุกอย่างให้แก่เขา

"อื้อ..."

แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้จูบกับสวี่เวยเอ๋อร์ แต่ริมฝีปากสีแดงอิ่มนุ่มนวลและชุ่มฉ่ำของเธอก็ยังทำให้เยี่ยหนิงตัดใจถอนจูบไม่ลง