บทที่ 15 คู่ดูตัวเป็นพวกจับปลาหลายมือ

บทที่ 15 คู่ดูตัวเป็นพวกจับปลาหลายมือ

เมื่อกลับถึงหยางเฉิง เวลาก็ล่วงเข้าสี่ทุ่มแล้ว

ขับรถมาทั้งวัน เยี่ยหนิงหิวจนตาลาย นึกรู้ว่าถ้ากลับถึงบ้านตอนนี้คงไม่มีอะไรให้กินแน่

เยี่ยหนิงจึงจอดรถไว้ข้างทาง แล้วสุ่มหาร้านแผงลอยข้างถนนนั่งกินให้อิ่มหนำสำราญ

แม้แต่คนที่มีฝีมือทำอาหารระดับปรมาจารย์อย่างเขายังต้องยอมรับ ว่าคนที่กล้าออกมาตั้งร้านตอนกลางคืนในมณฑลชวนได้ ย่อมต้องมีฝีมืออยู่พอตัว

พวกมิชลินอะไรนั่น เอาเข้าจริงอาจไม่อร่อยเท่าข้าวผัดสุ่มๆ ริมทางสักร้านด้วยซ้ำ