เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270 ถึงเวลาแล้ว
"ทุกท่าน! ผมรู้ว่าทุกคนอาลัยอาวรณ์ศาสตราจารย์เฉิน! แต่ผมก็มีเรื่องอยากจะพูดเหมือนกัน"
จากนั้น สวีซื่อเฉียงก็นั่งลงตรงนั้นพลางเอ่ยขึ้นช้าๆ:
"ประเทศของเราแข็งแกร่งขึ้นแล้ว! พวกเรากินดีอยู่ดีกันแล้ว!
แต่พวกเรายังมีความแค้นฝังลึกที่ยังไม่ได้สะสาง! ประเทศวอยังติดค้างคำขอโทษพวกเราอยู่หนึ่งคำ! หน่วย 731 ของประเทศวอยังคงมีอยู่ ในแนวรบลับๆ อีกนับไม่ถ้วน พวกเรายังมีเหล่านักรบที่ต้องเสียสละชีวิตอยู่ตลอดเวลา!
ที่ผมมาครั้งนี้ ก็แค่อยากจะขอร้องให้ศาสตราจารย์เฉินยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเราสักแรง! เพื่อให้เหล่าวีรบุรุษในแนวรบลับเสียเลือดเนื้อน้อยลง! ให้ผู้กล้าที่ยอมทุ่มเทอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบเหงาเหล่านั้นต้องเสียสละน้อยลง! ให้คนที่สู้ถวายชีวิตเพื่อประเทศมังกรซึ่งอาจจะถูกทิ้งศพไว้กลางป่าเขารกร้างหรืออาจจะตายตกไปสู่ปรโลกได้ทุกเมื่อ มีหลักประกันความปลอดภัยในชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกสักนิด!