เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 ชนแก้ว
ใบหน้าของไล่เติงสลับเขียวสลับแดงด้วยความอับอาย!
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากอย่างอ่อนระโหยโรยแรง “ส่งคำเชิญไปที่เยียนจิงในนามของผม! ผมต้องการต่อสายคุยกับพวกเขา!”
“พวกเขาไม่แน่... ไม่น่าจะยอมตกลงครับ เท่าที่ผมทราบ ตอนนี้ผู้นำสูงสุดของพวกเขากำลังเปิดการประชุม 18 ชาติเพชรแห่งแอฟริกาอยู่”
“ถ้าไม่ตกลงก็อ้อนวอนสิ! คำว่าอ้อนวอนสะกดเป็นไหม! แม้แต่การประชุมเพื่อเจรจาสักครั้งยังนัดมาไม่ได้ แล้วฉันจะมีทูตอย่างแกไว้ทำซากอะไร!”
พอกดตัดสาย ไล่เติงก็หมดสภาพเหมือนสะใภ้น้อยที่ถูกย่ำยี ทั้งยังดูเหมือนสุนัขที่ถูกถอดกระดูกสันหลังทิ้งอย่างไรอย่างนั้น!
“อเมริกาอันยิ่งใหญ่ทำไมถึงเดินมาถึงจุดนี้ได้? ทำไมถึงต้องมาตกต่ำถึงขีดสุดในเงื้อมมือของผมด้วย?” ไล่เติงเหม่อมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า!
สองวันต่อมา!