กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190 เขาคือน้องชายฉัน แล้วก็เป็นลุงของแกด้วย
"กลัวเหรอ? เปล่าเลย คุณเข้าใจผิดแล้ว" เฉินหยางยังคงยิ้ม "ที่ผมบอกว่าไม่ควรลงมือกับคุณ ก็เพราะถ้านับตามลำดับอาวุโสแล้ว คุณควรจะเรียกผมว่าลุงน้อย พอเจอหน้าหลานชายคนนี้ครั้งแรกก็ลงไม้ลงมือใส่เลย มันช่างไม่สมควรจริงๆ"
"มึงแม่งยังกล้ามาเอาเปรียบ..."
พลั่ก!
ลั่วเทียนเฉินซัดเข้าไปอีกหมัดหนึ่ง คราวนี้ติงจื้อกังเจ็บจนแยกเขี้ยวร้องโอดโอยขึ้นมาอีกรอบ
จากนั้นเฉินหยางก็กดต่อสายโทรศัพท์ออกไปโดยตรง
"พี่ลู่ สบายดีไหมครับ"
"นั่น... น้องเฉินเหรอ? ไปมีโทรศัพท์มือถือตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ให้เบอร์ฉันไว้บ้างล่ะ?" ปลายสายเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง