กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 179 ร้องขอซื้อเครื่องลิโธกราฟีอีกครั้ง ต้องการ 100 เครื่อง
หลินหรูเสวี่ยยืนอึ้งงันไปอย่างสิ้นเชิงเช่นกัน!
นี่คือเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นของเธอจริงหรือ? เพื่อนร่วมโต๊ะคนนั้นน่ะนะ? นักเรียนที่เรียนเก่งเฉพาะทางจนคุณครูพากันเสียดายและต้องเข้าเรียนโรงเรียนอาชีวะคนนั้นจริงๆ หรือ?
เฉินหยางยืนอยู่บนเวที บรรยายสิ่งต่างๆ ให้ผู้ฟังด้านล่างฟังมากมาย!
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที!
จากเดิมที่ตกลงกันไว้แค่หนึ่งชั่วโมง ทว่าเขากลับบรรยายลากยาวไปกว่าสองชั่วโมงโดยไม่หยุดพักแม้แต่น้อย!
กระทั่งล่วงเลยไปจนถึงบ่ายโมงกว่า พลาดแม้กระทั่งเวลารับประทานอาหารกลางวัน เฉินหยางถึงยอมหยุดลงท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของทุกคน
เขาก้าวลงจากเวทีบรรยาย!