กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 148 วันข้างหน้าคงยิ่งยากลำบากกว่าเดิม
"คิดว่าหลังจากนี้มันคงไม่กล้ารุกล้ำพรมแดนเข้ามาอีกแล้วล่ะครับ" ฉู่เทียนคั่วเอ่ยพลางแย้มยิ้ม
"นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราต้องการหรอกเหรอครับ" เฉินหยางตอบยิ้มๆ
"ศาสตราจารย์เฉิน เครื่องบินรบแบบนี้พวกเราพอจะสร้างเพิ่มอีกสักสองสามลำได้ไหมครับ ลำเดียวมันไม่พอใช้น่ะสิ" นายพลเฝิงถามด้วยรอยยิ้ม
"นั่นสิครับ ลำเดียวอานุภาพข่มขวัญยังจำกัดเกินไป ถ้าประจำการได้สักยี่สิบสามสิบลำ พวกเราจะได้เอาเรือบรรทุกเครื่องบินไปแล่นเล่นแถวมหาสมุทรแปซิฟิก แอตแลนติก แล้วก็มหาสมุทรอินเดียสักรอบ ให้เครื่องบินรบนำทาง เรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกันท้าย แล่นฉลุยในน่านน้ำสากลให้หนำใจ ปล่อยให้อเมริกาอกสั่นขวัญแขวนไปเลย"
เฉินหยางอดหัวเราะไม่ได้