กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 รีบไปเชิญเฉินหยางมาช่วย ให้หลงจ้านส่งเฮลิคอปเตอร์ไปรับมา
"ถ้าคราวหน้ายังทึกทักเอาเองแบบนี้อีก ไสหัวไปทันที! ฉันไม่มีเวลามาเสียกับนาย"
พานจวิ้นหน้าแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอับอาย ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่ครึ่งคำ
ภาพนี้ทำเอาซ่งจี้กับโจวฮุยที่กำลังทำการทดลองอยู่ข้างๆ ตกใจไม่น้อย
นึกไม่ถึงเลยว่าเวลาอาจารย์เฉินทำการทดลอง จะอารมณ์ร้ายขนาดนี้!
ผ่านไปอีกสองชั่วโมง
พานจวิ้นถือสมุดบันทึกการทดลองเดินกลับเข้ามาจากข้างนอกด้วยสีหน้าตกตะลึง
"คราวนี้เป็นไงบ้าง?" เฉินหยางถาม
"คราวนี้... ค่าจริงสอดคล้องกับค่าทางทฤษฎีมาก คลาดเคลื่อนแค่สองเปอร์เซ็นต์ครับ" พานจวิ้นมองเฉินหยางพลางเอ่ยอย่างตื่นตะลึง