กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 อาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเรา? แค่นี้เนี่ยนะ?
เวลานี้หม่าอวี้หัวกระอักกระอ่วนใจถึงขีดสุด ตอนนัดดูตัวเพิ่งจะเยาะเย้ยเขาไว้ไม่น้อย มาตอนนี้...
เหอะๆ...
ถ่มน้ำลายรดฟ้า หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ อับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
เมื่อได้ยินคำพูดของหม่าหรง ทหารนายนั้นจึงหันไปมองหลงจ้าน
ส่วนหลงจ้านก็หันไปมองเฉินหยางที่อยู่ข้างๆ
"เฉินหยาง นายช่วยเป็นพยานให้ฉันที อีเมลนี้เป็นของที่นายส่งมาให้ฉันใช่ไหม แล้วฉันก็ไม่เคยเปิดดูเลยด้วยใช่หรือเปล่า"
เฉินหยางเดินเข้าไปดูใกล้ๆ
"ฉบับนี้แหละ ผมส่งให้เธอเอง" เขาเอ่ยยืนยัน
พอได้ยินเช่นนั้น ทั้งหม่าหรงและหยางเสวี่ยต่างก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ไม่ต้องถูกพาตัวไปกักบริเวณเพื่อสอบสวนแล้ว