กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสดงละคร
พูดจบ ชายทั้งสองก็เดินตรงมาทางที่พวกซูอินนั่งอยู่
ชายคนหนึ่งมีใบหน้าหล่อเหลาเจ้าสำราญ ส่วนอีกคนหน้าตาธรรมดา แต่กลับมีบุคลิกโดดเด่นไม่ธรรมดา
ชายหนุ่มหน้าตาเจ้าสำราญโบกพัดพับในมือ เดินอาด ๆ เข้ามาอย่างไม่รีบร้อน แต่พอเห็นซูอิน ดวงตาก็ชะงักไปชั่วขณะ
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ไกล ๆ เขาก็รู้แล้วว่านางเป็นหญิงงาม แต่พอเดินเข้ามาใกล้ ๆ กลับพบว่านางสวยกว่าที่คิดไว้เสียอีก
แต่ถ้าจะใช้คำว่าสวยมาบรรยาย กลับรู้สึกว่ามันดูธรรมดาเกินไปสำหรับนาง
นางงามราวกับค่ำคืนในฤดูหนาวที่หิมะแรกโปรยปรายลงมา ปกคลุมหลังคาบ้านด้วยชั้นหิมะบาง ๆ หรือไม่ก็คล้ายเกล็ดน้ำค้างเย็นเยียบในยามเช้าของฤดูใบไม้ร่วง ที่แม้แต่สายลมก็ยังพัดให้จางหายไปไม่ได้