เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผีบังตา
ด้วยความเป็นอสูร สัญชาตญาณจึงไวต่อสัมผัสมากกว่าปกติ ยามต้องเผชิญหน้ากับอสูรตนใหญ่ที่แข็งแกร่งมาก ความหวาดกลัวจึงแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างไม่อาจปิดบัง
ปีศาจหนูที่ขี้ขลาดถึงเพียงนี้ จะมีความเกี่ยวข้องกับพวกครึ่งอสูรที่เคยสังหารบิดามารดาของนางเมื่อหลายปีก่อนหรือไม่?
ทว่าไม่ว่าอย่างไร ก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด
ความอ่อนแอน่าเวทนาทุกอย่างอาจเป็นกับดักไว้ลวงศัตรู หากหลงเชื่อไป นั่นสิถึงจะเรียกว่าโง่เขลาจริง ๆ
ปีศาจหนูตัวสั่นงันงกทั้งร่าง เสียงที่เอ่ยออกมาก็สั่นเครือไปด้วย “ทะ...ท่านพี่ ข้าน้อยเป็นแค่ปีศาจหนูธรรมดา ๆ ตนหนึ่งเท่านั้น จะมีอะไรที่ควรค่าแก่การให้ท่านทราบได้เล่าครับ?”
“ธรรมดา?”
เส้าวั่งย้อนถามเสียงเรียบ คำพูดเบาหวิวกลับทำให้อีกฝ่ายขนลุกซู่ ความหวาดกลัวบางอย่างเริ่มกัดกินลึกเข้าไปในใจ