กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าหมาป่าน้อยน่าสงสาร
ยาต้มเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอลงไป แปลกตรงที่ตอนดมกลิ่นกลับขม แต่พอดื่มแล้วกลับมีรสหวานประหลาด ๆ
ความหวานนั้นแผ่ซ่านไปเรื่อย ๆ ราวกับไหลไปถึงแขนขาและทั่วร่าง แม้แต่หัวใจก็เหมือนจะรับรู้ถึงรสหวานนี้ได้
เห็นเส้าวั่งมีสีหน้างุนงงอยู่บ้าง ซูอินก็พูดว่า “ยานี่เอาไว้รักษาอาการป่วยของเจ้า รู้สึกอะไรเป็นพิเศษไหม?”
ซูอินกำผ้าห่มบางไว้แน่น คลุมตัวเองจนมิด เหลือให้เห็นแค่ศีรษะกับลำคอขาวผ่อง
ดวงตาดอกท้อคู่สวยมีประกายชื้น ๆ เลือนราง หางตาแดงก่ำ ดูเหมือนเพิ่งโดนรังแกมาอย่างหนัก