เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่อยากหรือ?
ซูอินเหลือบมองออกไปนอกตำหนัก ตอนนี้ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มมืดลงเล็กน้อยเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นที่เรียกว่า “ค่ำมากแล้ว” อย่างที่เขาพูดเลย
หมาป่าตัวนี้กำลังคิดอะไรอยู่ มีหรือซูอินจะไม่รู้
ซูอินวางจอกสุราหยกในมือลงอย่างใจเย็น แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายของเขา อยากลองหยอกดูว่าเขาจะมีปฏิกิริยายังไง
“ฟ้ามืดมากแล้วหรือ? ข้าเห็นเพิ่งเริ่มมืดเองนะ แบบนี้เรียกว่าค่ำแล้วตรงไหน?”
แต่ใครจะคิดว่าเส้าวั่งกลับทำตาจริงจัง ดวงตาสีเข้มฉายแววดื้อรั้นอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเถียงหน้าตายว่า “ฤดูหนาวผ่านไปแล้ว กลางวันก็ยาวขึ้นกว่าเดิม ย่อมมืดช้ากว่าปกติอยู่แล้ว”
เส้าวั่งไม่ได้ใจร้อนอะไร เพียงแค่อยากใช้เวลาอยู่กับศิษย์น้องหญิงตามลำพังให้นานกว่านี้อีกหน่อย
ต่อให้ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ได้อยู่ด้วยกัน เขาก็มีความสุขมากแล้ว