กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พ่อเจ้าก็แค่ก้อนหิน
ใบหน้างามเหมือนดอกบัว ริมฝีปากแต้มสีแดง ลมพัดแสงโคมไหวจนเงาดูเลือนราง
เสี่ยวหาน สาวใช้ที่หยิบแท่งสีเขียนคิ้วขึ้นมาจากกล่องไม้ กำลังจะวาดตามแนวคิ้วของซูอิน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ตามด้วยคำสั่งเสียงเรียบเย็นว่า “เจ้าออกไปก่อน”
เสี่ยวหานไม่กล้าเงยหน้า นางคำนับแล้วรีบถอยออกไปอย่างคล่องแคล่ว
บนชั้นไม้แพร์ข้าง ๆ มีเครื่องหอมจุดอยู่ กลิ่นอุ่น ๆ หวานนิด ๆ ลอยมาแตะปลายจมูก
เส้าวั่งลากเก้าอี้มานั่งข้างซูอิน แล้วหยิบแท่งสีเขียนคิ้วบนโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมาดูอยู่ครู่ใหญ่
เขารู้ว่าของชิ้นนี้ใช้เขียนคิ้ว
ผู้หญิงเผ่าหมาป่าไม่ค่อยชอบแต่งตัว แต่ละคนล้วนกล้าหาญและเก่งกาจยิ่งกว่าผู้ชายเสียอีก