กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถูกจับได้ว่าเลียแผล
ขนบนตัวเส้าวั่งหนามาก ถึงจะไม่ทิ่มผิว แต่พอเขาขยับไปมาก็จั๊กจี้จนนางอยากหัวเราะ
ซูอินยื่นมือไปดันเขา อยากให้ถอยห่างออกไปหน่อย จะได้หายจั๊กจี้ที่คอ
แต่เส้าวั่งกลับเอาแต่ถูตัวกับนาง
ลิ้นหมาป่าค่อย ๆ เลียรอยแดงบนคอนางเบา ๆ ราวกับเลียแล้วแผลจะหาย
“เจ้าหมาป่าน้อย เจ้าเป็นอะไรไป?”
“คอศิษย์น้องหญิงเป็นแผล ไม่หายเสียที ทำแบบนี้จะได้หายเร็วขึ้น”
พูดจบ เขาก็ก้มหัวหมาป่าใหญ่ ๆ ลงซุกที่ลำคอนางอีกครั้ง
ซูอินทั้งจนใจทั้งอยากหัวเราะ
กว่าเส้าวั่งจะยอมเงยหน้าขึ้น รอยแผลบนคอซูอินก็จางลงจนออกสีชมพูแล้ว