กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความรู้คือพลัง
ดวงตาของเสวี่ยจู๋เป็นประกาย แววตาสดใสชุ่มฉ่ำ ดูไร้เดียงสาและไม่มีพิษมีภัยอย่างที่สุด
ถ้าเขาเป็นเส้าวั่ง บางทีสายตาของซูอินอาจจะหยุดมองเขาบ้าง
แต่ถึงอย่างไร เขาก็ไม่ใช่เส้าวั่ง
ซูอินพยักหน้าให้เขาอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินตรงไปทางหอเทียนหลิงโดยไม่คิดจะหยุดอยู่ต่อ
เสวี่ยจู๋เดินโซเซลงจากบันไดหิน แล้วมุ่งหน้าตามซูอินไป
ฝีเท้าของเขาโซเซไปมา ดูเหมือนจะยืนไม่ค่อยอยู่
“จ้าวหุบเขา...”
น้ำเสียงฟังดูน้อยใจอยู่บ้าง ชวนให้คนฟังอดสงสารไม่ได้
แค่ได้ยินคำว่า ‘จ้าวหุบเขา’ เส้าวั่งที่อยู่ในกำไลสเปซก็หายง่วงขึ้นมาทันที ความง่วงที่สะสมมาจากการแช่น้ำพุร้อนเมื่อครู่หายไปจนหมด