กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลูกนกอกตัญญู
ชิงเกอถูกอีกฝ่ายจ้องจนเริ่มใจคอไม่ดี แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท มองไม่ออกเลยสักนิด
“สหายร่วมวิถีท่านนี้ เหตุใดถึง...มองข้าแบบนั้น?”
เฮ่อเฉิงได้ยินแล้วก็ไม่ได้เบนสายตาหนี กลับหัวเราะเบา ๆ
แต่เสียงหัวเราะนั้นฟังดูไม่เป็นมิตรเลยสักนิด แถมยังทำเอารู้สึกหนาววาบไปทั้งตัว
“นกน้อยของข้าเกาะอยู่บนไหล่เจ้า คิดว่าข้ามองเจ้าทำไมล่ะ?”
น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่ชิงเกอที่ทั้งฉลาดและช่างสังเกตกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายอยากถลกหนังเขาเต็มที
ชิงเกอหันไปมองนกน้อยบนไหล่ แล้วยื่นมือไปลูบหัวมันด้วยปลายนิ้ว
นุ่มนิ่ม แถมน่ารักจริง ๆ