กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปากโป้งของเฮ่อเหวิน
คำพูดของซูอินทำให้แววตาของเส้าวั่งไหววูบ แต่เพียงชั่วครู่เขาก็ซ่อนมันไว้ได้อย่างแนบเนียน
“จะหลบหน้าศิษย์น้องได้ยังไง ข้าจัดการงานอยู่จริง ๆ”
มีแค่ตอนที่เขาตั้งใจจัดการงานเต็มที่เท่านั้น ถึงจะไม่คิดเป็นอื่นกับศิษย์น้อง
เขาอยากเอาชนะสัญชาตญาณของเผ่าตัวเอง เรื่องนี้ไม่ใช่แค่การให้เกียรติศิษย์น้อง แต่ยังเป็นการให้เกียรติตัวเองด้วย
ถ้าแค่ช่วงติดสัดยังเอาชนะไม่ได้ แล้วจะเป็นประมุขอสูรไปทำไม?
ก่อนหน้านี้เขาผ่านช่วงติดสัดมาได้ยังไงนะ?
ตอนที่อยู่คนเดียว ร่างกายแค่ทรมานหน่อย แต่เขาก็รับมือไหว
แต่ตอนนี้เขาต้องข่มทั้งความทรมานทางร่างกาย และความปรารถนาลึก ๆ ในใจด้วย