เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จบแดนมายา เจ้าหมาป่าน้อยเขินอาย
พอซูอินได้ยินว่าเป็นเสียงของเส้าวั่ง ปฏิกิริยาแรกของนางก็คือดีใจมาก
แต่พอฟังชัด ๆ ว่าเขาพูดอะไร นางก็อดด่าเขาไม่ได้ว่าไร้ยางอายจริง ๆ
หรือในหัวเขาจะคิดเป็นเรื่องอื่นไม่ได้นอกจากเรื่องอย่างว่าเลยหรือไง?
นางหันกลับไปในอ้อมแขนเขา แล้วยื่นมือไปบิดหูเขา “ในหัวคิดเรื่องอื่นบ้างไม่ได้หรือไง? ไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือ?”
เส้าวั่งยิ่งกอดนางแน่นขึ้น เขาซบศีรษะลงบนไหล่ของนาง รู้สึกเหมือนทั้งตัวถูกโอบล้อมด้วยความอบอุ่น ราวกับตอนนี้ไม่ใช่ฤดูหนาวเลยสักนิด
ในตำหนักจุดถ่านเงินชั้นดีเอาไว้ จึงอบอุ่นเป็นธรรมดา
ทั้งสองกอดกันอยู่นาน ผ่านไปครู่ใหญ่ เส้าวั่งถึงค่อยพูดขึ้นอีกครั้ง “ในหัวข้าคิดเรื่องอื่นไม่ได้หรอก” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ “มีแต่เจ้าเท่านั้น”