กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สหายร่วมวิถี เจ้านี่เป็นคนดีจริง ๆ
ทั้งสองกอดจูบกันอยู่ เสียงเคาะประตูไม่ได้ทำให้พวกเขาสนใจเลยสักนิด
พอเส้าวั่งเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นริมฝีปากของซูอินแดงกว่าปกติอยู่หน่อย ๆ ราวกับดอกเหมยแดงกลางหิมะฤดูหนาว มีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมา ริมฝีปากชุ่มฉ่ำชวนให้นึกถึงฤดูใบไม้ผลิ
ปลายนิ้วอุ่น ๆ ลูบผ่านริมฝีปากของนาง สัมผัสนุ่มละมุนราวกับกำลังลูบผ้าไหมที่นุ่มที่สุดในโลก
เขาก้มหน้าลงอีกครั้ง แตะหน้าผากกับนาง ราวกับอยากส่งความอบอุ่นทั้งหมดให้นาง และเปิดใจให้เห็นทุกอย่าง
“อาอิน” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ลูกกระเดือกขยับ เสียงแผ่วต่ำลงเล็กน้อย “ข้าเป็นของเจ้า”
เสียงเคาะประตูยังดังต่อเนื่อง ไม่ยอมเลิกรา
ซูอินยื่นนิ้วมาจิ้มแผงอกเส้าวั่ง ดันเขาออกไปพลางพูดเสียงอ่อน “เจ้าไปเปิดประตูเถอะ”