กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข้าให้ผลตอบแทนเจ้าได้นะ
ซูอินหันไปมองเส้าวั่ง ยิ้มมุมปากบาง ๆ ทำให้ใบหน้าที่ดูเย็นชาดูอ่อนโยนลงมาก และยิ่งสวยสดใสขึ้น
แต่ความสวยสดใสนั้นก็ยังมีความห่างเหินอยู่บ้าง เหมือนไข่มุกที่วางอยู่ในกล่องไม้ราคาแพง ไม่ว่าจะมองตรงไหนก็ดูสูงค่าจนยากจะเอื้อมถึง
นางเท้าข้อศอกไว้บนขอบหน้าต่างที่ค่อนข้างสูง แสงแดดสะท้อนเป็นประกายในดวงตาทรงดอกท้อ แต่แววตานั้นก็ดูเย็นเยียบอยู่เล็กน้อย เหมือนอากาศในฤดูใบไม้ร่วง
“ชอบสิ ข้าจำได้ว่าหอเซียวจินบนถนนอวี้คังไม่เลวเลย”
น้ำเสียงของนางเจือรอยยิ้ม ทั้งที่เป็นแค่คำพูดธรรมดา แต่พอเส้าวั่งได้ยิน กลับรู้สึกเหมือนนางกำลังขุดเรื่องเก่าขึ้นมาพูด