กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความเงียบของเขาดังก้องเสียจนหูแทบแตก
เฮ่อเฉิงเหลือบมองศิษย์พี่ ก่อนจะชักมือที่ประคองนกกลับไปโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ได้หรอก” เฮ่อเฉิงปฏิเสธอย่างใจเย็น “เจ้านี่เป็นแก้วตาดวงใจของข้า ให้คนอื่นจับเดี๋ยวก็ไม่ดีหรอก”
เห็นแบบนั้น หลิ่วซือหมิงก็รีบบอก “โธ่ แค่ลูบทีเดียวเองนะ!”
นกน่ารักขนาดนี้ ถ้าใช้มือจิ้มดู คงกระพือปีกพึ่บพั่บแน่เลย!
แค่คิดก็ว่าน่ารักสุด ๆ แล้ว!
“ไม่ได้”
เฮ่อเฉิงพูดสองคำนี้พลางยิ้มก็จริง แต่แววตาหนักแน่นชัดเจนว่า ‘อย่าหวังเลย’
หลิ่วซือหมิงเห็นท่าจะไม่สำเร็จ เลยเปลี่ยนวิธีพูด