กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วิถีที่เลือกคือสรรพสิ่ง
ซูอินไม่ได้สนใจที่ระบบแซวเลย
นางกลับสบตาหินของรูปสลักอย่างไม่หวั่นเกรง
รอบตัวมีเมฆหมอกลอยคลุ้ง รูปสลักหินขนาดมหึมาราวกับตั้งตระหง่านอยู่กลางหมู่เมฆ เชื่อมฟ้าจรดดินและทำได้ทุกอย่าง
ส่วนซูอินที่ยืนอยู่บนฝ่ามือของรูปสลักนั้น ตัวเล็กจ้อยราวกับฝุ่นผง
ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้มีท่าทีขลาดกลัว ในเมื่อมาแล้วก็ต้องทำใจยอมรับ จะกลัวไปก็มีแต่ทำให้ดูอ่อนแอ
แต่ตอนนี้ซูอินเข้าใจแล้วว่าอาการกลัวสิ่งของขนาดใหญ่เป็นยังไง
พอเจอสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่เกินไป แถมอีกฝ่ายยังเป็นรูปสลักหิน ก็ชวนให้รู้สึกขนลุกได้จริง ๆ
แต่รูปสลักนั้นมีใบหน้าสงบนิ่ง ดูไม่ดุร้ายหรือชวนกลัว กลับให้ความรู้สึกสุขุมสบาย ๆ อย่างบอกไม่ถูก