กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บรรเลงเพลง ‘คิดถึงสายพิณ’ อีกครั้ง
พอจันทร์กระจ่างพูดจบ สีหน้าของตงฟางอวิ๋นฉือก็นิ่งค้างไปทันที
ราวกับหน้ากากที่จู่ ๆ ก็ร้าวขึ้นมา จนสีหน้าดูแปลกและแข็งทื่อ
นาง...นางพูดว่าอะไรนะ?
แยกทางกัน แล้วไม่ต้องติดค้างอะไรกันอีกงั้นเหรอ?
ตงฟางอวิ๋นฉือรู้สึกใจหล่นวูบ สายพิณในใจขาดลง ป้อมปราการที่เขาสร้างไว้สั่นคลอน ราวกับวินาทีถัดมาก็จะพังครืนลงมา
เขาอยากยิ้ม แต่กลับฝืนไม่ขึ้น สีหน้าที่ออกมาเลยดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้
ช่างไม่เหมือนเขาในอดีตที่เคยยโสว่าไร้ผู้เทียบในยุค เที่ยวสนุกกับหญิงสาวไม่เว้นวัน และไม่เคยหยุดเพื่อใครเลย
ก็จริงนะ พออยู่ต่อหน้าคำว่า ‘รัก’ ที่เข้าใจยาก ใคร ๆ ก็เป็นแค่คนธรรมดา