กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
งั้นฉันก็เสี่ยวโฮ่งโฮ่งแล้ว
เส้าวั่งยืนอึ้งอยู่พักหนึ่ง
'ที่ศิษย์น้องหญิงพูดเมื่อครู่... หมายความว่านางเป็นห่วงเขาใช่ไหม?'
'ต้องใช่แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมนางไม่พูดกับคนอื่น แต่พูดกับเขาคนเดียวล่ะ?'
เขาเดินไปข้างซูอิน มือที่กำลังเปิดตำรากระบี่ของนางชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้สนใจเขาอีก
ซูอินไม่คิดจะสนใจหรอกว่าเส้าวั่งยืนอยู่ข้างนางนานแค่ไหนแล้ว
ก็เขาเป็นคนยืนกรานจะไปงานเลี้ยงเอง ถึงนางจะไม่รู้ว่าเป็นงานเลี้ยงอะไร แต่ก็ไม่ได้ห้าม
เขาอยากไปก็ไปสิ
ยังไงเสีย คนที่ต้องทนทรมานก็คือเขาเอง ส่วนนางนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ ดื่มชาสบาย ๆ ไม่ดีกว่าหรือ?