กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต้นไม้เหล็กแก่ผลิดอก
ซูอินจำได้อยู่แล้วว่าคืนนี้เป็นคืนวันเพ็ญ
นางไม่รู้ว่าเหตุใดเส้าวั่งถึงมีธุระกะทันหันจนต้องไป ทั้งยังไม่รู้ว่าตอนกลางคืนเขาจะมาหาหรือเปล่า แต่คิดว่าคืนนี้เว้นไว้ก่อนดีกว่า
ถ้าเส้าวั่งไม่มา นางก็ถือว่าได้พักสักคืน แล้วค่อยออกไปเที่ยวกับไป๋หร่านและคนอื่น ๆ คืนพรุ่งนี้
ฟ้าเริ่มมืด ซาถังจวี๋นอนขดอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างโต๊ะ แถมยังทับกระดาษที่ซูอินใช้เขียนโน้ตเพลงไว้อีก
เชิงเทียนเพลิงวิญญาณสว่างวาบขึ้นมา ห้องที่กำลังมืดจึงสว่างไสวไปทั้งห้อง
ปลายพู่กันถ่ายทอดความคิดนับไม่ถ้วนลงบนกระดาษ แต่พอยกพู่กันขึ้น หมึกก็หยดลงมาเลอะตัวอักษรที่เพิ่งเขียนเสร็จ