กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เส้าวั่ง หมาป่าน้อยจอมแอ๊บใส
พอได้ยินเส้าวั่งพูด ซูอินก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรนัก
แต่ในหัวเจียงลั่วกลับมีสารพัดความคิดตีกันวุ่นไปหมด
'ทำไมคำพูดของเส้าวั่ง ฟังยังไงก็เหมือนพวกนางแอ๊บใสเลยนะ?'
'ที่บอกว่า “ศิษย์น้องหญิงไปกับพวกเขาเถอะ ข้าไม่เป็นไร” นี่หมายความว่ายังไง?'
เจียงลั่วไม่คิดเลยว่า ชีวิตนี้ตัวเองจะได้เจอปีศาจผู้ชายใช้ลูกไม้แบบนางแอ๊บใสเข้าให้
เจียงลั่วหันไปมองสำรวจเส้าวั่งตั้งแต่หัวจรดเท้า
เห็นเพียงเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ก้มหน้าลงนิด ๆ แต่แนวกรามยังคงชัดเจนได้รูป ไม่มีเหนียงให้เห็นแม้แต่นิดเดียว
ใบหน้าด้านข้างของเขามีมิติ เครื่องหน้าทุกส่วนรับกันพอดี
เพิ่มอีกนิดก็ดูเกิน ลดอีกหน่อยก็เหมือนขาดอะไรไป