กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข้าปกป้องเจ้าได้นะ
เสวี่ยจู๋แปลงกายเป็นมนุษย์มาได้ 1 ปีแล้ว
ตลอดปีที่ผ่านมา เขาเฝ้าหวังทุกวันว่าจ้าวหุบเขาจะกลับมาเห็นร่างมนุษย์ของเขา
เขาคิดว่าถ้าจ้าวหุบเขาเห็นร่างมนุษย์ของเขา จะต้องชอบมากแน่ ๆ
เพราะเขาคิดว่าตัวเองหน้าตาดีสุด ๆ
แต่ไม่คิดเลยว่าจ้าวหุบเขาจะจำเขาไม่ได้ แถมยังไม่ยอมให้เข้าใกล้อีกต่างหาก
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยืนอยู่นิ่ง ๆ อย่างว่าง่าย ดวงตาคู่สวยจ้องซูอินไม่กะพริบ
แววตาเป็นประกายชุ่มฉ่ำ น่ารักจริง ๆ
ถึงสีหน้าจะดูเอ๋อ ๆ ไปหน่อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าหน้าตาดีจริง ๆ
ซูอินมองเขาอยู่ 2 วินาที ก่อนจะละสายตา “ถ้าข้าจำไม่ผิด มีหอคอยอยู่ไม่ไกล คนในหุบเขาพักกันที่นั่น เจ้าไปอยู่ที่นั่นได้”