เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หนังสือถอนหมั้น
พอได้ยินซูอินพูดแบบนั้น เซวียฉิงเสวี่ยก็ยกมือขึ้นเช็ดจมูกตามสัญชาตญาณ
แต่หลังมือกลับแห้งสนิท ไม่มีน้ำมูกสักหยด
เซวียฉิงเสวี่ยถึงได้รู้ว่าตัวเองถูกซูอินหลอกเข้าแล้ว จึงรีบทำเสียงน้อยใจ “ฮือ ๆ... ศิษย์พี่หญิงหลอกข้า!”
ทั้งที่ไม่ได้มีน้ำมูกไหลสักหน่อย!
ยังจะมาหลอกให้เธอยกมือขึ้นเช็ดอีก!
น่าอายชะมัด
ยังดีที่ไม่มีคนอื่นเห็น ไม่อย่างนั้นคงดูโง่มากแน่ ๆ!
เซวียฉิงเสวี่ยรีบยกมือขึ้นเช็ดหางตาที่เริ่มแดงแรง ๆ หางตาพลันเหลือบเห็นฉีหานกำลังเดินมาทางนี้ จึงรีบมองซูอินด้วยสายตาน่าสงสาร “ศิษย์พี่หญิง ได้โปรดเถอะ ท่านช่วยไปดูศิษย์พี่ฉีหน่อยได้ไหม!”
แววตาของซูอินเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นเย็นเยียบ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นราวกับมองทะลุจิตใจคนได้ จ้องเข้าไปในดวงตาของเซวียฉิงเสวี่ย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ