กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าหมาป่าน้อยงอแง
กลางฝ่ามือของเส้าวั่งเย็นเฉียบราวกับหินเย็นและหยกหนาว
พอมือเขากุมข้อมือเธอไว้ ความเย็นก็แผ่ซ่านจนเธอใจหาย
เธอจำได้ว่า...อุณหภูมิร่างกายของเส้าวั่งไม่น่าจะเย็นขนาดนี้นี่นา
แต่ความเย็นจากฝ่ามือของเขาก็ช่วยดึงซูอินออกจากความคิดที่เกือบทำให้เธอเคลิ้มเมื่อครู่นี้
เมื่อกี้...เหมือนมีพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างบังคับให้เธอนั่งยอง ๆ ลงไปลูบแมวน้อยแปลกหน้าที่หน้าตาน่ารักตัวนั้น
ส่วนเส้าวั่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ชักมือกลับราวกับโดนไฟช็อต
ข้อมือของศิษย์น้องหญิงทั้งเนียนทั้งนุ่ม สัมผัสดีกว่าผ้าไหมชั้นเลิศบนโลกเสียอีก...
เส้าวั่งรู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มมึนงงไปหมด