เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฝันร้ายจากมาร
ลู่เย่ไป๋รู้สึกว่าตัวเองโดนใส่ความชัด ๆ
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป ถึงทำให้คนคนนี้ไม่พอใจ
เพราะคำเตือนที่พี่รองเคยบอกเขาไว้ก็คือ อย่าไปทำให้คนคนนี้ไม่พอใจเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแม้แต่หนังตัวเองหายไปตอนไหนก็ยังไม่รู้ตัว
ลู่เย่ไป๋รู้สึกว่าคราวนี้ตัวเองคงได้หนังหลุดจริง ๆ แล้วล่ะ
โดยปกติแล้ว เวลาคับขันแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือปีศาจก็มักจะงัดศักยภาพออกมาได้อย่างเต็มที่ ลู่เย่ไป๋จึงเกิดฉลาดขึ้นมาชั่วขณะและนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
หรือว่า...เพราะเขาคุยกับศิษย์พี่หญิงซูอิน ศิษย์พี่เส้าวั่งถึงได้โกรธ?
หรือว่าศิษย์พี่เส้าวั่ง...
ชอบศิษย์พี่หญิงซูอินเข้าแล้ว?!
ลู่เย่ไป๋จึงรีบขยับออกไปอีกก้าว เว้นระยะห่างจากซูอินเล็กน้อย หวังจะได้เปลี่ยนเรื่องคุยอย่างปลอดภัย