กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าพูดว่าอะไรนะ
ต้องขอบคุณเส้าวั่งเลยที่คืนนั้นซูอินสามารถนั่งอ่านตำรากระบี่ได้อย่างราบรื่น ไม่มีใครมารบกวนแม้แต่คนเดียว
แถมห้องนี้ยังมีหน้าต่าง ทำให้ดูกว้างขวางขึ้นเยอะ เวลาอ่านจนเมื่อยตาแล้วได้เงยหน้ามองเมฆบนขอบฟ้าก็รู้สึกดีไม่น้อย
【โฮสต์ ท่านว่าทำไมจู่ ๆ หมาป่าตัวนั้นถึงอยากสลับห้องกับท่านล่ะ?】
หรือจะเป็นพังพอนมาอวยพรปีใหม่ให้ไก่ แต่ที่จริงไม่ได้หวังดีอะไรเลยกันนะ?
ซูอินไม่รู้ และก็ขี้เกียจเดาด้วย
นางคิดว่าการคอยเดาใจคนอื่นไม่ได้ช่วยอะไร สู้เอาเวลานั้นมาพัฒนาตัวเองยังดีกว่า
ระบบขอไปทีเห็นด้วยว่ามีเหตุผล จึงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก
ซูอินพลิกตำรากระบี่ไปได้ไม่กี่หน้า จู่ ๆ ฝ่ามือก็รู้สึกคันยุบยิบ อยากลูบเจ้าเหมียวน้อยของตัวเองขึ้นมาเสียอย่างนั้น